an UPDATE

-------------------------

[NEWS]

- - - - - - - - - - - - - - -



Talking about this tiring theme ^^;




เปนผลงานชิ้นโบว์แดงเลยทีเดียว~

ธีมนี้ใช้เวลาประมาน 3 ชั่วโมง

ในการละเลงบรัช และ textures ต่างๆนาๆ

จนออกมาได้ขนาดนี้ ... ดีใจจริงๆ T w T


เริ่มทำเมื่อเที่ยงคืน ... เพราะฉะนั้น

จึงทำเสร็จตอนตีสาม 5555+

ไอ้ง่วงก้ง่วงอยู่ แต่ทำๆไปๆมาๆชักติดลม ฮ่าๆๆ

.
.

นี่ เปน หีบสมบัติ ิของไซกะเอง~

เอ่อ ... หีบเก็บอะไรก้ไม่รู้อ่ะนะ แต่เอาเหอะ 55+

ถือว่าเปนธีมครั้งประวัติศาสตร์ ใช้เวลานานที่สุด

นอกจากจะตัวบีจีที่ลงแรงลงใจ สร้างสรรค์ขึ้นมาแล้ว

ยังจะต้องแก้โค้ด ... ทำลิ้งค์ ... ใส่สี ... บลาๆๆ

ถือว่ามึนกันแต่เช้าเลยทีเดียว ... อืม


แต่ผลออกมาก้น่าพอใจดี เย้~

.
.

*

เอามาแปะดีเลย์นิดนึง
เพราะเพิ่งทำบล้อกเสร็จเมื่อกี้เลยเชียว 5555



Title : MERRY CHRISTMAS my love [ชื่อสิ้นคิด 55]
Author : Saika a.k.a fuyusae
Parings : KyuMin (Kyuhyun x Sungmin)
Genre : Romance?
Note : พารากราฟแรกเริ่มโดยเพื่อนรักคนนี้. This KyuMin's Fiction is dedicated to FOIL, my zutto bestfriend. <3<3









“เฮ้~ ซองมินเสาร์หน้า K.R.Y ก็ขึ้นด้วยนะนายรู้แล้วใช่มั้ย” ทงเฮเอ่ยเสียงส่งข่าวให้
เพื่อนรักของเขาได้รับรู้ ในขณะที่สายตาของเพื่อนคนนี้นั่งเหม่อลอย ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ใจที่คิดถึงแต่คนๆเดียว คนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเค้าทุกเวลา ทุกนาที ..

“อ๊ะ อื้อ ... รู้แล้วแหละ คยูฮยอนบอกมาแล้ว ..” ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อวงของคนที่ตัวเอง
แอบเฝ้ามองมาตลอดครึ่งปี ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก .. แอบเฝ้ามอง .. งั้นหรอ .. ไม่ใช่แค่นั้นหรอก เพราะซองมินคนนี้
ได้มอบหัวใจดวงน้อยของตัวเองให้คนๆนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ ..
.
.
โจคยูฮยอน หนึ่งในสมาชิก K.R.Y วง street dance ชื่อดัง




ทำไมถึงต้องเป็นเขาด้วยนะ .. ทั้งๆที่เขาไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมามองคนตรงนี้บ้างเลย .. คนที่คอยเฝ้ามองอยู่ตรงนี้ตลอดมา ..


.
.


" ซองมิน!!! "


" อ๊ะ!! หา!!! " ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกกับเสียงแปดหลอดที่ดังกรอกหูอยู่เมื่อครู่ ใบหน้าใสเงยขึ้นพบกับสายตาขวางๆจากลีทงเฮ

" นายนี่จะเหม่อไปไหนนะ ขึ้นเรียนได้แล้ว ไปๆๆ " ซองมินลุกขึ้นด้วยแรงฉุดจากเพื่อน มองลงที่นาฬิกาสีชมพูของตัวเอง .. เอ๊ะ นี่มันอีกตั้ง 10 นาทีนี่นา ... จะรีบไปไหนน่ะ?


ไม่ต้องให้คิดนานกว่านั้น ร่างโปร่งของใครบางคนปรากฏให้เห็นในสายตา เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังเดินขึ้นตึกเรียน ... ซองมินยิ้มน้อยๆ


" อ๋อ ... ที่แท้ นายจะไปดักเจอเค้าล่ะสิ ... คราวนี้จะแกล้งเดินชนหรือว่าไงกันน้า~ " ดวงตาใสๆหลิ่วมองเพื่อนมีแววจับผิด ทงเฮทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยักไหล่ไม่สนใจ แล้วรีบวิ่งเข้าตึกเรียนในทันที ซองมินถอนหายใจ ... เพื่อนกัน นิสัยเหมือนกันเปี๊ยบ ...





ได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ ... ไม่กล้าที่จะบอก



ก็แค่กลัว ... กลัวว่าเค้าจะไม่รู้สึกเหมือนเรา

แล้วก็จะตีห่างออกไป ...




* * * * *



" เอ๋ ... ตุ้มหูหายไปไหนนะ? " นิ้วเล็กๆจับดูที่ติ่งหูตัวเองก็ต้องตกใจ ตุ้มหูที่ใส่มา หลุดไปตอนไหนกัน? ...ตอนที่เดินเบียดคนเข้ามาหลังเวที? ... หรือว่าที่เดินชนคนเมื่อกี้กันนะ? ดวงตาสวยกวาดมองไปข้างหลังก็ต้องอ่อนใจ คนเยอะขนาดนี้ หาไม่ได้หรอก ... ช่างมันเถอะ


" อ้าว ซองมิน? " เสียงทุ้มนุ่มดังอยู่ตรงหน้า ซองมินหันกลับมามอง ก็เห็นเจ้าของรอยยิ้มอบอุ่น


" พี่เยซอง สวัสดีฮะ " ก้มหัวให้พอเป็นมารยาท แต่ใบหน้าหวานยังคงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเสียดายตุ้มหูโปรดที่หายไป


" เข้าไปข้างหลังมั้ย เรียววุคอยู่นะ "


" อ๋อ ครับ "



.
.



" อ้าวว ซองมิน! " เรียววุครีบวิ่งมาหาเพื่อนทันที ก่อนจะกระซิบเสียงเบา " คยูฮยอนเพิ่งเดินออกไปเมื่อกี้เอง เจอรึเปล่า? "


ซองมินไม่พูดอะไร ได้แต่ส่ายหน้าดิก


" งั้นนั่งรอก่อนนะ ชั้นจะไปเปลี่ยนชุด " เรียววุคยิ้มกว้าง ... รู้ใจกันดีเสมอ เป็นคนคนเดียวที่ซองมินไว้ใจที่จะบอกเรื่องคยูฮยอนให้รู้ และเขาดูเต็มใจที่จะช่วย
แต่ดูเหมือนเป็นการเล่นสนุกของเขาซะมากกว่ามั้ง

ซองมินมองไปรอบๆห้องแต่งตัว ไม่ได้สังเกตุแม้แต่น้อยว่าดงเฮไปไหนแล้ว ดวงตากลมค่อยๆปิดลง ไม่มีอะไรทำก็ขอแอบงีบละกันนะ~




" ซองมินครับ? "

" อ่ะ เฮ้ย!! ครับๆ " ซองมินลืมตาโพลงกับเสียงนุ่มๆที่ดังอยู่ข้างหู


" ตกใจอะไรนักหนาน่ะเรา ฮะๆ " คยูฮยอนยิ้มขำกับปฏิกริยาของร่างเล็กข้างๆ ตอนเดินออกไปก็เจอซองมินแล้วล่ะ เลยรีบกลับเข้ามาเพื่อที่จะแกล้งแหย่กระต่ายน้อยด้วยความสนุกสนาน
เหมือนเคย


" ตกใจหมดเลย ... อ้าว ไหนว่าออกไปข้างนอกไงฮะ "


" อ๋อ~ พอดีว่า ซินเดอเรลล่าทำของตก เลยเอาของกลับมาคืนให้ไงครับ " คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเล่นๆ ซองมินเอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ จนมองตามมือคยูฮยอนที่กำอะไรไว้ ยกขึ้นตรงหน้า พร้อมๆกับค่อยๆคลายมือออก ซองมินถึงได้ตาโตด้วยความแปลกใจระคนแอบดีใจเล็กๆ


" ตุ้มหูของผมนี่นา ... ไปเอามาจากไหนฮะ? " ซองมินกำลังจะหยิบจากอุ้งมืออีกฝ่าย คยูฮยอนเบ้ปากกับคำถามของร่างเล็ก รีบกำมือ แล้วซ่อนไว้ข้างหลังทันที


" อะไรกัน ... ไม่ได้สังเกตุเห็นผมเลยเหรอครับ เดินชนกันเต็มๆแท้ๆ " คยูฮยอนพูดน้ำเสียงน้อยใจ ซองมินแอบอมยิ้มกับท่าทางคนตรงหน้า


" คนเยอะขนาดนั้น ผมมัวแต่มองพื้นนี่นา ... ขอคืนนะครับ น้า~ "


" ผมใส่ให้นะ "


ไม่เกริ่นอะไรให้เสียเวลา คยูฮยอนค่อยๆใส่ตุ้มหูไม้กางเขนเข้ากับติ่งหูเล็ก ซองมินไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ตอนนี้ใบหน้าของเขาต้องแดงเป็นลูกมะเขือเทศไปแล้วแน่ๆ กล้าเพียงเหลือบมองขึ้น แต่ก็ต้องรีบหลบตา รอยยิ้มอบอุ่นอันนั้นทำให้หน้าเขาแทบไหม้ ... เลิกแจกรอยยิ้มอย่างฟุ่มเฟือยได้รึยังฮะ หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมดแล้ว ///


" เสร็จแล้ว!! ตุ้มหูสวยนะ ยิ่งซองมินเป็นคนใส่ยิ่งสวยใหญ่เลย " คำพูดที่ซองมินไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากคนคนนี้ ทำให้เงยหน้ามองด้วยความตกใจ ไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง ได้แต่นั่งอึ้ง คอยหลบหน้าแดงๆให้พ้นจากสายตาของผู้ชายคนนี้








" โจคยูฮยอน ... แกล้งอะไรเพื่อนฉันน่ะ " เรียววุคเข้ามากอดเพื่อนพลางเหล่มองคยูฮยอนยิ้มๆ ร่างสูงได้แต่ยิ้มกว้างอย่างเป็นสุข แต่ก่อนที่การสนทนาจะดำเนินต่อไป


" ซองมินนน ฉันหานายตั้งนานแน่ะ! มาติดผู้ชายอยู่ตรงนี้เอง เดี๋ยวฉันก็ถูกพี่อีทึกบ่นกันพอดี ว่าทำไมไม่พานายไปด้วย " ดงเฮวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ยืนหอบหายใจหนักๆอยู่ตรงหน้า ซองมินยิ้มแหยๆ ... ลืมไปเลยว่าพวกพี่ก็ขึ้นเวทีวันนี้ด้วย ... ว่าแต่ ติดผู้ชาย อะไรของนายน่ะ ทงเฮ ... หยาบคายชะมัดเลย ///

" งั้นเรียววุครอแป๊ปนึงนะ หรือจะไปด้วยกัน? " ซองมินหันกลับมาพูดกับร่างเล็กที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เรียววุคส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนโบกมือให้ ... เพียงแค่แผ่นหลังเล็กๆพ้นตาเท่านั้นแหละ เรียววุคเหล่มองคยูฮยอนแล้วดีดมะกอกเข้าให้ด้วยความหมั่นไส้


" เอ้า ใกล้คริสมาสแล้ว นายจะเอายังไง? " เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ...สนุกเขาล่ะ


คยูฮยอนเพียงยิ้มบางๆ

" ต้องให้นายช่วยซะแล้ว "











.
.





" ซองมิน ชั้นกลับก่อนไม่เป็นไรใช่มั้ย " เรียววุคโผล่หน้าเข้ามาในห้องแต่งตัวที่อยู่ติดกัน ซองมินที่หลุดพ้นจากการถูกฟัดจากพี่ๆ ก็รีบวิ่งออกไปหา


" อื้อ เดี๋ยวชั้นกลับกับทงเฮก็ได้ "


" ไว้เจอกันใหม่นะครับ ซองมิน~ บ๊ายบาย~ " เสียงจากผู้ที่ซองมินไม่คิดว่าจะอยู่ตรงนั้นด้วย ทำเอาเม็ดสีมากระจุกอยู่ที่แก้มใสอีกรอบ


" บะ ... บาย " เสียงเบาซะจนเหมือนเสียงกระซิบดังขึ้นหลังจากเรียววุคกับคยูฮยอน
เดินออกไป ... ซองมินมองตามหลังทั้งสองที่เริ่มจะห่างไปเรื่อยๆ ...











... จะมีวันที่ชั้นจะได้เดินเคียงข้างนายมั้ยนะ ... คยูฮยอน ...


.
.




" นี่ ทงเฮ ... วันที่วันที่เท่าไหร่แล้วนะ "


" สมองเสื่อมรึไงล่ะ ...​23 แล้วนะ อีกแค่สองวันก็คริสมาสแล้ว~ " ทงเฮพูดขึ้นแต่ดวงตากลับจับจ้องอยู่บนท้องฟ้ามืด หากแต่แต่งแต้มไปด้วยดวงดาวแพร่งพราย


" งั้นเหรอ ... ชั้นควรจะทำอะไรซักอย่างดีมั้ย " ซองมินตอบรับเพื่อนไป แต่ประโยคหลังเหมือนกับพูดกับตัวเองซะมากกว่า


" ทำอะไรเหรอ? อ๋าาา คยูฮย .... อุ๊บบบ!! " ทงเฮชี้หน้าอย่างรู้ทัน ซองมินรีบกระโจนเข้าตระครุบปากเพื่อนตัวดีทันที ถึงแม้จะไม่มีคนอยู่แถวนี้ก็เถอะ ...


" โถ่เอ๊ยย เบาๆสิ! นายนี่นะ ... "


" หน้าแดงเลย ซองมิน ฮะๆๆ ... อ้ะ ถึงบ้านนายแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะ ราตรีสวัสดิ์ "


" ราตรีสวัสดิ์ "




คืนที่อากาศไม่คงที่แถมยังหนาวจับใจแบบนี้ ซองมินขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ใช้เวลากับตัวเอง คิดว่าคริสมาสนี้ เค้าจะสามารถทำอะไรให้คยูฮยอนได้บ้าง ... ทำเค้กดีมั้ยนะ? หรือจะเป็นคุ้กกี้? โอ๊ยยย คยูฮยอนชอบกินขนมหวานแบบเค้าซะที่ไหนเล่า ... ไปหาซื้อของให้จะดีกว่ามั้ง?


เฮ้อ ... จะว่าไป เค้ารู้เรื่องอะไรของคยูฮยอนบ้างรึเปล่านะ ... แม้แต่คำตอบของคำถามที่ว่า คยูฮยอนชอบกินอะไร เค้าก็ยังไม่รู้เลย ...


* * * * *


" ซองมิน~~ " เรียววุควิ่งเข้ามาหาด้วยหน้าตาเบิกบาน เยซองตามหลังมาติดๆ ...ตัวเขาคิดไปเองรึเปล่าว่าร่างเล็กนั่นดูสดใสกว่าทุกวัน?


" อรุณสวัสดิ์ เรียววุค พี่เยซอง "


" วันนี้ชั้นเข้าแลปเช้า แต่แวะเอาไอ้นี่มาให้ก่อน " เรียววุคยื่นซองจดหมายสีขาวให้ ซองมินรับมางงๆ พลิกๆดูก็ไม่มีอะไรเขียนไว้เลย

" เปิดดูข้างในเอานะ ชั้นไปก่อนล่ะ " ร่างเล็กขยิบตาให้ทีนึง ก่อนจะผละออกไป



" พยายามเข้านะซองมิน ... อย่าไปทำเปิ่นต่อหน้าเค้าล่ะ " เยซองพูดติดขำ ขยี้ไรผมดำขลับเบาๆแล้วแยกไปอีกทาง ซองมินได้แต่นั่งงง จัดผมเข้าที่แล้วค่อยๆแกะซองออกดู ... พบว่ามีกระดาษพับไว้แผ่นเล็กๆอยู่ข้างใน มือเรียวบางคลี่ออกอ่าน





' 25th of December 2006, 8 o'clock

Antoinette Vista Restaurant

Reservation for 2, Table 7, near window.

I am looking forward to see you (:


Kyuhyun '





ฝ่ามือเล็กถูกยกขึ้นปิดปากตัวเองด้วยตาโตๆ ร้านนี้เป็นร้านอาหารอิตาเลี่ยนสุดโปรดของเค้า ... ว่าแต่ ... ทำไมคยูฮยอนถึงรู้ล่ะ?



และบางสิ่งบางอย่างดลใจให้ซองมินพลิกกระดาษแผ่นนั้น




' Don't screw things up, hyung! LOL
All the best to you! Fighting!

Love,
Ryeowook '




"​​ ฮยองอะไรกันล่ะ ... ชั้นแค่อายุมากกว่าไม่เท่าไหร่ ... แค่เรื่องแบบนี้ชั้นยังตามนายไม่ทันเลย " เสียงใสๆพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็อดอมยิ้มไม่ได้ ... ขอบใจนะ เรียววุค




และเย็นวันนั้น ร่างบางใช้เวลาที่เหลือวิ่งวุ่นไปทั่วนครที่มีสีสันของดวงไฟ ส่องสว่างให้บรรยากาศดูสวยงามกว่าปกติ ... นัดเดททั้งที ... ทุ่มเทหน่อยจะเป็นอะไรไป ซองมิน




" ฮ้า! ลองซักตั้งหน่อยเป็นไง! โอกาสมาทั้งที ... เอ้า ลุย! "




(แกปลุกใจอะไรน่ะ? จะออกรบเรอะ -*-)


* * * * *


25 December 2006

7:55 pm



" ขอบคุณมากนะครับ พี่คังอิน พี่จุงซู " ซองมินก้าวลงจากรถคันหรูสีดำ ก็ก้มหัวให้กับพี่ชายอย่างซึ้งใจที่อุตส่าห์รอมาส่งเค้าถึงร้านอาหารแบบนี้

" อย่าตื่นเต้นจนเกินไปล่ะ รู้มั้ย? เดี๋ยวจะเหมือนเดทวันคริสมาสครั้งแรกของพี่กับไอ้หมอนี่ " จุงซูพูดขำๆ แต่ก็แอบเหล่เป็นนัยๆไปทางคังอินที่พองลมอย่างงอนๆ

" ผมขอโทษที่ทำให้พี่เสียเวลาเดทนะฮะ แล้วอย่าลืมเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังด้วยนะ พี่จุงซู ... อ๊า! ไปแล้วๆๆ " ซองมินไม่วายยักคิ้วให้อย่างเจ้าเล่ห์ แต่ก็ต้องรีบถอยออกจากรัศมีจิตสังหารของคังอินที่เริ่มเดือด
และพร้อมที่จะลงไปไล่เตะน้อง(ของ)สุดที่รักได้ทุกเมื่อ





ซองมินยืนมองรถที่แล่นออกไปจนลับสายตาแล้วก็หมุนตัวกลับ
ไปทางร้านอาหาร แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนที่รอคอยยืนอยู่ตรงนั้น
มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลย ...
ซองมินเดินเข้าไปทักทายตามมารยาท


" สวัสดีครับ คยูฮยอน "


" สวัสดีครับ ... น่ารักจังเลย ซองมิน " คยูฮยอนพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับพิจารณาร่างบางที่ยืนหน้าแดงอยู่ตรงหน้า ... ซองมินใส่เสื้อเชิร์ตสีครีม ทับด้วยเสว็ตเตอร์สีแดง กับกางเกงผ้าสีครีม และผ้าพันคอผืนนุ่มสีขาวที่ดูเหมือนกับของจุงซูซะเหลือเกิน (ก็คือเอาของพี่มันมานั่นเอง คิกคิก) เรือนผมดำโผล่พ้นออกมาจากหมวกไหมพรมสีแดงที่ระต้นคอ ปลิวสไวกับสายลม ดูยังกับรูปวาด


แต่ในสายตาของคยูฮยอน ... ไม่มีอะไรในโลกจะน่ารักกว่าฟักทองน้อยลูกนี้อีกแล้ว



" เชิญครับ เจ้าหญิงน้อยของผม " คยูฮยอนผายมือไปทางประตูอันโอ่อ่าของร้านสุดหรู คำพูดที่ดูเหมือนจะติดตลก แต่น้ำเสียงนั้นจริงจัง ... ซองมินพูดอะไรไม่ออก ได้แต่เดินนำเข้าไปตามที่คยูฮยอนต้องการเท่านั้นเอง




ร่างสูงเลื่อนเก้าอี้ออกให้ ซองมินค่อยๆนั่งลงด้วยอาการอึกอักด้วยความเกรงใจ คยูฮยอนนั่งลงฝั่งตรงข้าม ดีดนิ้วให้สัญญานบริกรแล้วก็ดึงสายตากลับมาที่ร่างบางอีกครั้ง


" คืนนี้ ... ผมเหมาร้านนี้เพื่อซองมินเลยนะครับ " และนี่คือคำตอบของคำถามที่เวียนวนอยู่ในหัวซองมินตั้งแต่ก้าวเข้ามา ... ว่าทำไมร้านถึงได้ว่างเปล่า ไม่มีผู้คน ทั้งๆที่เป็นคืนอีฟแท้ๆ

" อ๋า ... ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ... ผมเกรงใจจัง "

" ไม่เป็นไรหรอกครับ เพื่อซองมินแล้ว ... ผมทำได้ทุกอย่าง " รอยยิ้มอบอุ่นยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ... ซองมินเริ่มทำตัวไม่ถูก ... นี่เค้าฝันไปใช่มั้ย ... คยูฮยอนจะมาพูดหวานๆกับเราแบบนี้ได้ยังไงกัน ... ฝันแน่ๆเลย ซองมิน TT TT


นั่งจ้องตากันไปได้ไม่เท่าไหร่ อาหารก็เริ่มเข้ามาเสริฟ ... ซองมินได้แต่ทำตาลุกวาวด้วยความตื่นตาตื่นใจกับของโปรดตรงหน้า คยูฮยอนยังไม่เริ่มลงมือ แต่ได้นั่งยิ้ม มองซองมินอย่างมีความสุข จนเจ้าของดวงตาใสต้องถามออกมาอย่างช่วยไม่ได้


" ไม่ทานเหรอฮะ ... นั่งมองผมแบบนี้ ผมกินไม่ลงน้า~ " ใช้น้ำเสียงที่น่ารักซะจนคยูฮยอนนึกอยากจะแกล้งขึ้นมาซะจริงๆ ...​แต่ไม่ใช่วันนี้ ... วันนี้จะแสดงให้เห็นด้านโรแมนติกของโจคยูฮยอนคนนี้ให้ดูนะคร้าบ~




.
.




" ก็ซองมินน่ารัก จะให้ผมละสายตาไปก็คงจะยากน่ะครับ " คำพูดแรกของร่างสูงเมื่อจานถูกเก็บไป ซองมินได้แต่พูดกับตัวเองเบาๆว่า 'บ้า' แต่ก็ยังหน้าแดงเถือกไปถึงไหนต่อไหน

คยูฮยอนยิ้มอย่างอ่อนโยน เหลือบมองบริกรที่อยู่ปลายสายตาก็พยักหน้าให้ พุดดิ้งโยเกิร์ตกับวิบครีมสีขาวราวกับหิมะราดซอสสตรอเบอร์รี่ และใบมินต์


แต่ที่สะดุดตาซองมินที่สุดก็แสงสะท้อนเมื่อสิ่งนั้นแตะต้องแสงไฟ ... แหวนทองคำขาวที่วางอยู่ข้างบน ...


ซองมินยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เห็น น้ำใสๆเริ่มคลออยู่ที่เบ้าตา ... คยูฮยอนเอื้อมมือมาหยิบแหวนอย่างแผ่วเบา และจับมือขาวจัดออกจากใบหน้าหวาน ค่อยๆเลื่อนแหวนเข้ากับนิ้วนางข้างขวาอย่างเบามือ



" ผมรักคุณ ... ขอให้ผมคอยดูแลคุณหลังจากนี้และตลอดไปได้มั้ยครับ? " คยูฮยอนเอ่ยเสียงนุ่ม ยกมือขึ้น ประทับจุมพิตที่แหวนเบาๆ ... ซองมินได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาตามแก้มเนียน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้ม





" ผมก็รักคยูฮยอนฮะ ... "











and they are living happily ever after~





THE END


* * * * *





Backstage



" ปัดโถ่เว้ย ก็บอกแล้วไงว่าชั้นไม่ชอบสีชมพูน่ะ! ไม่ชอบกินเค้กด้วย!! " ทงเฮโวยวายขึ้นมา

" เอ๊ะ!!! ก็ซองมินชอบนี่นา!!! " คยูฮยอนก็ขึ้นเสียงขึ้นมาบ้าง



" หุบปากน่า!! เถียงกันเป็นเด็กอนุบาลไปได้! ทำอะไรกันมิทราบ ฮะ!! " และเสียงดังแหวกอากาศก็ดังขึ้นหยุดเสียงเจื้อยแจ้วเมื่อกี้ได้อย่างชะงัด หนังสือในมือถูกโยนลงบนโต๊ะอย่างบันดาลโทษะ


" อ่ะ ... เอ่อ ชั้นขอโทษนะ ซาเอะ ... นั่งลงเหอะ นะ นะ " ทงเฮรีบออกปากขอโทษทันที ... ไม่งั้นอาจจะหัวหลุดหลังจากนั้นอีกไม่กี่วินาทีก็ได้

" ชั้นมาทำโปรเจ็คแทนซองมินอ่ะ " คยูฮยอนจิ้มๆลงที่รูปถ่ายของร้านขนมเค้กที่เป็นสีชมพูทั้งร้าน ทงเฮรีบส่ายหน้าอย่างพะอืดพะอม

" แค่เนี้ย? ... เฮ้ ลีทงเฮ! "

" ... อะไร? "


" ก็แค่เนี้ย ยอมเค้าไปหน่อยไม่ได้รึไงฮะ? "

" อะ .. อะไรเล่า! นี่มันก็โปรเจ็คชั้น!! "

" หรือว่านายอยากติด F เพราะเถียงกันจนทำงานส่งไม่ทันกันล่ะ? แล้วแค่ทำรายงาน ทำสไลด์ มันยากตรงไหนกัน หือ? ... ไม่ได้มีใครเอาเค้กยัดปากนายซักหน่อยนี่นา "

" ซาเอะจัง~ " คยูฮยอนมองหญิงสาว(ที่ติดออกจะโหดหน่อยๆ)ด้วยสายตาวิ้งๆ ผิดกับทงเฮที่หน้ามุ่ยราวกับเด็กสามขวบ

" ครั้งเนี้ย ชั้นไม่เข้าข้างนาย(แต่ก้รู้สึกว่าไม่เคยเข้าข้างด้วย? ใช่มั้ยเซย์ 555) เพราะชั้นกำลังพยายามญาติดีกับสีชมพู(จริงๆนะ cyworld ทึกก้สีชมพูอ่า TT TT) และชั้นก็ต้องการความเงียบ จะอ่านหนังสือ ...​อ้อ แล้วก็~ เพราะเรื่องนี้มันคยูมินยังไงเล่า!! "








" แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหนล่ะวะ!!!! "

" อะไร! แกอยากมีเรื่องกับชั้นเหรอ? ... เจอกันข้างนอกหน่อยเด๊ะ!! "










.
.



จบ(ซักทีเหอะนะ)







TALK:: ไอ้ตอนหลังมันไม่มีไรหรอก 5555+ อยากแต่งแค่นั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ ...

ใฝ่ฝันๆฮะ อยากพูดแบบนั้นกับด๊องจริงๆ 5555+ คงน่าสนุกดี โหะๆ ...

ถ้าฟิคมันออกมาป่วยๆ ... ก็ขออภัยด้วยนะฮะ TT w TT